Wanneer is een klant wel of niet gebonden aan de algemene voorwaarden van een leverancier? Daarbij kan de zogenaamde 'terhandstelling' van belang zijn. We geven twee recente voorbeelden.

• De kantonrechter in Zutphen oordeelde onlangs dat de algemene voorwaarden van Canal Digitaal (leverancier van satelliettelevisie) in een dermate minuscuul lettertype waren opgesteld, dat ze zonder vergrootglas niet te ontcijferen waren. Ze waren zó onleesbaar dat de rechter vond dat Canal Digitaal niet aan de plicht tot terhandstelling had voldaan. Hij vernietigde de algemene voorwaarden en de klant hoefde het abonnementsgeld niet te betalen.
• De terhandstelling was ook inzet bij een recente zaak over een door energiebedrijf Essent geleverde installatie. Het apparaat werkte niet goed, waarna de koper Essent aansprakelijk probeerde te stellen voor de schade. Essent beriep zich op een clausule over de maximering van aansprakelijkheid in de algemene voorwaarden, maar de koper beweerde deze voorwaarden nooit te hebben ontvangen. Volgens de Hoge Raad moet de verkoper in zo'n geval bewijzen dat de algemene voorwaarden wél verstrekt waren. Dat kon Essent, want het bedrijf beschikte over een door de klant ondertekende offertebevestiging, die een bepaling bevatte over het van toepassing zijn van de algemene voorwaarden. Als de voorwaarden niet verstrekt waren, had de klant een voorbehoud moeten maken bij de ondertekening, maar dat was kennelijk niet gebeurd.